Dump je vrienden

defriending

In een eerdere  posting schreef ik al over de Whopper Sacrifice van Burger King, een actie die leden van Facebook op de proef stelde: kies  ik voor mijn vrienden of kies ik voor de Whopper. Een ieder die 10 vrienden opofferde kreeg namelijk in de dichtsbijzijnde Burger King een gratis Whopper. Met meer dan 233.000  gesneuvelde vriendschappen bleek dat men snel geneigd was ‘wannabe’ friends op te offeren voor deze luxe hamburger.

Nu lees ik in de Morgen dat trendwatchers voorspellen dat 2009 het jaar van de defriending gaat worden. Wat mij beterft een mooie kip-of-het-ei discussie, want wie was er nu eerst: was Burger King de eerste die inspeelde op deze trend -m.a.w waren de strategen en creatieven bij WK zo slim om meteen in te spelen op deze actie – OF signaleerden de trendwatchers deze trend na het zien van het grote succes van Whopper Sacrifce

Enfin, dat doet er verder ook weinig toe. Feit is dat we in 2009 dus blijkbaar allemaal aan toe zijn aan defriending. Ik citeer: “Na een jaar online vrienden verzamelen komen we met zijn allen tot de vaststelling dat we er een pak te veel hebben. De oplossing heet defriending en oogt zeer nuttig voor het overboord gooien van twee soorten ‘vrienden’. Enerzijds de onbekende, anderzijds de bekende die geen zaken hebben met wat op iemands Facebook gebeurt (werkgevers, ouders,..)”

Toch maar eens even kijken wie ik dit jaar uit mijn netwerk ga gooien…

Geef een reactie

Opgeslagen onder Advertising, Trends

Quote van de dag

einstein_tongue

Vandaag (update: gisteren) hoorde ik op tv de volgende uitspraak voorbij komen: “Ik heb nogal gemakkelijk bewondering voor iemand”.

Ik was er met mijn gedachten niet helemaal bij toen ik het voorbij hoorde komen. Ik weet dus ook niet wie het zei en in welke context deze persoon dat gezegd heeft. Maar hoe dan ook, het is in mijn hoofd blijven hangen.

Bewondering hebben voor iemand is een mooi iets.  Het wil zeggen dat iets je geraakt heeft. Je hebt je even verwonderd over iets, je realiseerde je dat het om iets speciaals, dat het dus ook echt de moeite waard was om je ritueel even te onderbreken, en dat groeide vervolgens uit in bewondering. 

Maar vaak heb je bewondering voor mensen die iets bijzonders doen. Mensen die ergens goed in zijn, mensen die een offer brengen voor het een of het ander, mensen die een standpunt durven innemen, mensen die een risico durven nemen, etc. We hebben bewondering voor Obama, Armstrong of Einstein. We bewonderen ze omdat ze ergens voor staan, omdat ze ergens goed in zijn of omdat ze met iets komen waar een ander nog niet aan had gedacht.

Maar “gemakkelijk bewondering voor iemand hebben’”, dat is toch wat anders. Dat impliceert dat het niet altijd zo heel bijzonder hoeft te zijn. Alleeh, zo interpeteer ik dat toch. Dat er niet per se een heldendaad nodig is om door iemand bewonderd te worden. Dat iemand je ook kan bewonderen terwijl je eigenlijk helemaal geen ‘wonder’ verricht. Dat je best een x 2e mag worden, dat je niet altijd het beste jongentje van de klas hoeft te zijn…

Dat is ook weleens mooi om te horen, niet?

Geef een reactie

Opgeslagen onder Random

Tevreden

benjamin-franklin

Uit programmaboekje Beursschouwburg

Geef een reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Reclamegod vertelt

Mooi interview met Dan Wieden, van Wieden+Kennedy, gelezen in The Independent. En een interview met een van de goden van de hedendaagse reclame levert natuurlijk altijd enkele mooie uitspraken en onliners op. Twee voorbeelden die ik dan ook even met jullie wil delen: “Walk In Stupid Every Morning” en “The secret of my success is failure and uncertainty‘”.

Toch een hele geruststelling om te lezen dat de man achter enkele van de meest bekroonde campagnes van de laatste jaren, die werkt voor enkele van de grootste en meest geliefde merken (ik noem Nike, Coca-Cola en Microsoft), ook gewoon onzeker is en geregeld op zijn bek gaat.

Dat zelfs hij alles niet altijd juist kan inschatten lees je hier…

When Wieden looks back at how that “Just Do It” end line came about, he admits that it was proposed as nothing more than a “connecting device” to link a group of eight Nike television commercials. “I hated tag lines, we all did, I thought they were dumb. So I wrote, like, six things. ‘Just Do it’ was one of them. I showed it to some folks in the agency and they went ‘Do you think we need that goddamn thing?’ “says Wieden, who decided the line should remain. “We just typed it out on typewriters, then blew it up, and put it on a board. It was not a big deal, seriously. Then when it actually aired, it surprised everybody involved because it apparently spoke some truth that was larger than sport or advertising. There’s no explaining that thing. Nobody understood that it was going to take off like that.”

Bron: Advertising: Dan Wieden - ”The secret of my success is failure and uncertainty” in The Independent. Zeker even lezen!

Geef een reactie

Opgeslagen onder Advertising

Een paar treden hoger

Hans van der Meer

Ze zeggen vaak dat 1 foto  meer zegt dan 1000 woorden. Daar ben ik het helemaal mee eens. En de ene foto zegt dan vaak weer net iets meer dan de andere. De foto’s van Hans van der Meer zijn, wat mij betreft, zulke veelzeggende foto’s.

Ooit zag ik per toeval een kort item op tv voorbijkomen over deze fotograaf. Ik was meteen verkocht en ging op zoek naar zijn werk. Zijn tentoonstelling in het Rotterdamse Booymans van Beuningen had ik helaas net gemist. Maar zijn boek heb ik meteen gekocht.

Prachtige foto’s! Maar bovenal een prachtig gegeven. Zijn foto’s zijn zo anders dan alle anderen omdat Hans van der Meer kiest voor een ander standpunt. Hij staat op een simpel keukentrapje langs een nietszeggend veldje en maakt zo een stilleven waar je niet op uitgekeken raakt.

Het mogen dan maar 3 traptreden zijn. Waarschijnlijk nog geen 50 cm. Maar wat een wereld van verschil!

Geef een reactie

Opgeslagen onder Photography

Het jaar van de Menaissance-man

Het jaar is nog maar net begonnen. En dat betekent dat ieder zichzelf respecterend medium ons gaat vertellen wat ‘hot’ gaat zijn in 2009.  Vandaag lees ik in de WeekendKnack dat 2009 het jaar van de Menaissance-man gaat zijn. Ik wil jullie de definitie van de menaissance -man zeker niet onthouden:

“Mannen die openstaan voor nieuwe ervaringen, die niet bereid zijn zich aan te passen aan strakke, conventionele levensfases, die blij zijn met een leef/werkbalans die hen meer sociale mobiliteit geeft, en die geven om culturele ervaringen als literatuur, geschiedenis, design, lifestyle, mode en reizen. Hun kwaliteiten? Intelligentie, zelfvertrouwen, zorgzaamheid, vrolijkheid en flexibiliteit.”

Mooi. Weten we dat ook weer. Maar wacht! Het stukje daarna is namelijk interessanter. “Ze zijn namelijk ook blij met hun mannelijkheid, wat de groeiende interesse voor pakken op maat, accesoires, snorren en zelfs lichaamshaar moet verklaren”.

 Ja, je leest het goed: de man van 2009 is gefascineerd door zijn eigen lichaamshaar. Het mag dus duidelijk zijn: de metroseksueel maakt plaats voor de menaissance-man. Niks ‘vrouwelijke trekjes’. De man van 2009 wil bier, sex en en een groot stuk vlees op zijn bord! 

En, geloof me,  dit gegeven gaan we meer en meer terug zien in de reclame.  Coke Zero en Burger King  spelen in 2009 in ieder geval weer mooi in op deze trend. Enkele actuele voorbeelden:

 whopper10

Geef een reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Van dik hout zaagt men planken

piet hein eekEn van oud hout maakt men tegenwoordig meubels. Wat zeg ik. Niet alleen meubels, ook lijstjes, kapstokken, opbergboxen, bijzettafeltjes, wijnrekkastjes, spiegels, etc. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een ‘sloophout’-variant van te vinden.

En dit spul in je huis zetten is tegenwoordig een grote rage. Je kunt geen folder openslaan van een meubelfabrikant, bouwmarkt of discountketen of er staan tegenwoordig wel producten in die gemaakt zijn van ‘sloophout’. Want zeg nu zelf, het is toch veel mooier en gezelliger om iets in huis te zetten ‘dat geleefd heeft’ en ‘een verhaal vertelt’.

Kortom: ‘oud hout’ is big-business geworden. En dat is prima natuurlijk. Zelf vond ik het ook fanatastisch toen Droog Design in 1993 de meubels van Piet Hein Eek tentoonstelde. In die tijd een absolute revolutie in de designwereld. Dit keer eens geen gelikt, strak, tot op de milimeter perfect, Italiaans design. Maar kasten, stoelen en banken gemaakt van oude planken. Planken waar de verfresten, krassen, beschadigingen en houtwormen uit het vorig leven nog inzaten.

De designwereld stond op zijn kop. En Piet Hein Eek in alle boekjes. A star was born! Men viel voor de eerlijkheid van zijn ontwerpen en de verrassende materiaalkeuze.  Piet Hein veroverde de harten van designliefhebbers en museumdirecteuren en bouwde met succes een heel imperium rondom sloophout.

Nu, ruim 15 (!) jaar later, heeft de hele wereld ‘sloophout’ ontdekt. De RVU-verslaggevers van het tv-programma Keuringsdienst van Waarde vroegen zich dan ook af hoe we eigenlijk aan al dat hout komen. Goede vraag. Waar komt al dat hout eigenlijk vandaan? Nieuwsgierig naar het antwoord? Klik dan hier.

Geef een reactie

Opgeslagen onder Design, Trends