Vandaag (update: gisteren) hoorde ik op tv de volgende uitspraak voorbij komen: “Ik heb nogal gemakkelijk bewondering voor iemand”.
Ik was er met mijn gedachten niet helemaal bij toen ik het voorbij hoorde komen. Ik weet dus ook niet wie het zei en in welke context deze persoon dat gezegd heeft. Maar hoe dan ook, het is in mijn hoofd blijven hangen.
Bewondering hebben voor iemand is een mooi iets. Het wil zeggen dat iets je geraakt heeft. Je hebt je even verwonderd over iets, je realiseerde je dat het om iets speciaals, dat het dus ook echt de moeite waard was om je ritueel even te onderbreken, en dat groeide vervolgens uit in bewondering.
Maar vaak heb je bewondering voor mensen die iets bijzonders doen. Mensen die ergens goed in zijn, mensen die een offer brengen voor het een of het ander, mensen die een standpunt durven innemen, mensen die een risico durven nemen, etc. We hebben bewondering voor Obama, Armstrong of Einstein. We bewonderen ze omdat ze ergens voor staan, omdat ze ergens goed in zijn of omdat ze met iets komen waar een ander nog niet aan had gedacht.
Maar “gemakkelijk bewondering voor iemand hebben’”, dat is toch wat anders. Dat impliceert dat het niet altijd zo heel bijzonder hoeft te zijn. Alleeh, zo interpeteer ik dat toch. Dat er niet per se een heldendaad nodig is om door iemand bewonderd te worden. Dat iemand je ook kan bewonderen terwijl je eigenlijk helemaal geen ‘wonder’ verricht. Dat je best een x 2e mag worden, dat je niet altijd het beste jongentje van de klas hoeft te zijn…
Dat is ook weleens mooi om te horen, niet?
