Vanaf zaterdag wordt in de Royal Academy in London om de twintig minuten een kanonskogel van 9 kilogram afgevuurd. Hij is samengesteld uit was, vaseline en rood pigment. ‘Shooting into the corner’ is een monumentaal werk van de Brits-Indiase beeldhouwer Anish Kapoor (Mumbai, 1954). Met zijn kleurrijke bombardement wil hij het effect van een groeiende lavabedding oproepen. Op 26 september opent in Londen een groot overzicht van Kapoors werk, waarin kleur en ruimtelijke illusie de hoofdrol spelen.
Op YouTube is een filmpje te vinden waarin je de kunstenaar en zijn kanon aan het werk ziet. Zeker de moeite van het bekijken waard! Ik ga in ieder geval toch nog even checken of ik niet nog snel een weekendje naar Londen kan om de expositie te gaan bekijken.
Als er 1 ontwerper is die zich vanaf dag één heeft durven te onderscheiden dan is het Maarten Baas wel. Het begon allemaal met zijn Smoke furniture, zijn afstudeerwerk van de Design Academy Eindhoven. Een serie die hem in een klap wereldberoemd maakte. En in tegenstelling tot veel andere ontwerpers die meteen in de spotlights komen met met hun afstudeerproject van de Design Academy,heeft Maarten dit niveau vast weten te houden. Hij is er in geslaagd (bijna) ieder jaar met een nieuw project te komen dat de aandacht trok. Smoke Furniture
Persoonlijk vind ik zijn Clay Furniture zijn beste project, maar ook zijn meest recente project Real Time spreek tot de verbeelding. Hier zien je duidelijk dat Baas zich voortdurend ontwikkeld en meer en meer een performer begint te worden die weet hoe hij zijn publiek dient te bespelen. Ik ben zeer nieuwsgierig naar wat er gaat volgen.Clay Furniture
Op Dezeen.com staat een mooi stukje over Maarten Baas. Ik neem dit even over :
At only 31 years of age, Maarten Baas is a strikingly young designer who has impacted the world of design in an unprecented short period of time. “The decision to give the award to someone as young as Baas might seem controversial, but he has already changed the course of design history,” Design Miami/ Associate Director Wava Carpenter comments. “His work has transformed the way collectors understand the landscape of contemporary design and has opened the market to a younger generation of designers. Baas pioneered the way with his first collection Smoke, his graduation project which became an international design sensation through his collaboration with New York gallerist Murray Moss.”
Design Miami/ Director Ambra Medda adds. “He has allowed more people to accept and respect young design. But he is also a truly phenomenal talent who has all the qualities of a great designer and whose work is consistently strong and varied. He has a great sense of imagination and trusts himself to explore his ideas to the maximum, constantly evolving while anchoring his work in a craft-oriented approach. He has kept the design community gripped, like a good movie where you can’t take your eyes off the screen, where each project is like one excellent scene after another.”
In 2009 is het 400 jaar geleden dat Henry Hudson naar New York voer met een VOC-schip. Dit leidde tot de stichting van de kolonie Nieuw Nederland, op de plaats van het huidige New York. Tijdens de manifestatie NY400 wordt gevierd dat er 400 jaar een relatie bestaat tussen New York en Nederland. Zelf heb ik weinig meegekregen van alle festiviteiten, nieuwsberichten en tv-uitzendingen rondom dit heugelijke feit. Maar vandaag kwam daar verandering in…
Vandaag kwam ik namelijk het werk tegen van Marije Vogelzang , Hansje van Halem, Sloom.org en Droog Design. Marije is een oud Design Academy Eindhoven-studente en ze heeft zich tijdens en na haar afstuderen bezig gehouden met ‘Eating design’ (ze heeft het niet zo op het begrip ‘food design’). En met succes! Marije vliegt heel de wereld over om lezingen te geven, ze opende haar eigen atelier/studio/café, ze schrijft boeken en ze ontwikkelt projecten op maat voor bedrijven en instellingen.
In New York presenteerden Marije en haar partners het ‘Go Slow Café’. Een café dat inspeelt op de Slow Food trend en een totaal nieuwe ervaring centraal stelt: Traagheid. Zelf zeggen ze er dit over: ‘In een tijd gedomineerd door snelheid en onmiddelijke consumptie is traagheid een ware luxe geworden. In het Go Slow café wordt het voedsel met aandacht en zorg bereid door bejaarden uit New York. Zelfs de theezakjes worden ter plekke dichtgenaaid. Dit alles kost natuurlijk wel wat tijd, tijd die de bezoeker dan weer kan gebruiken om het geheel eens goed op zich in te laten werken.’
Een mooi project dat inderdaad toont dat het geen kwaad kan eens anders naar de zaken te kijken. Maar op zichzelf niet zo nieuw, want Marije en Droog Design presenteerden dit concept jaren eerder al in Milaan. Het menu is echter wel volledig nieuw en speciaal voor deze tentoonstelling ontwikkeld. En de foto’s van dit menu -en de manier waarop ze dit presenteren – trokken meteen mijn aandacht:
Met dit menu maakt Marije het transport van het voedsel namelijk duidelijk zichtbaar. Gerechten met ingrediënten uit verre oorden worden in minuscule porties opgediend. Voedsel uit de eigen tuin wordt in Amerikaanse hoeveelheden opgediend. Het menu stelt op deze manier kritische vragen bij de massaconsumptie vanvoedsel dat over de hele wereld wordt getransporteerd.
Een heel sterke manier om deze problematiek onder de aandacht te brengen. Kunst op het bord!
Via Dutchcowboys kwam ik vandaag in aanraking met dit filmpje van Winston Binch.
Winston is hoofd Interactive bij het veel geprezen Amerikaanse bureau Cripsin, Porter & Bogusky (de mannen achter het geweldige Whopper Sacrifice) Het is een kort filmpje maar de moeite van het bekijken waard.
Voor diegene die Winston in levene lijve willen zien, hij is aanstaande donderdag een van de sprekers op eDay.
Eerder schreef ik in mijn post over Hans van der Meer al dat het zich vaak loont de zaken vanuit een ander perspectief te bekijken. Vandaag ontving ik via Amazon het boek ‘Little people in the city’. Een boek met prachtige beelden van de artiest Slinkachu. Hij kiest er niet voor om op het keukentrapje te gaan staan zoals Hans van der Meer dat doet. Integendeel. Hij gaat juist diep door de knieën en betovert ons op zijn manier met prachtige beelden.
Goed, dat de titel van deze blog een dikke knipoog naar Alice in Wonderland is lijkt me vrij duidelijk. Dan kan ik het natuurlijk ook niet laten om deze foto’s van Elena Kalis te plaatsen. Prachtige foto’s!
En dat mag je letterlijk nemen. Robert Stadler, de designer uit Oostenrijk, heeft namelijk een nieuwe reeks meubels gelanceerd getiteld ‘Tephra Formations’. De meubels uit deze serie zijn gebaseerd op vulkaanuitbarstingen. Blijkbaar bracht dit inspiratie genoeg om banken, een zetel, een pouf en een tafel te ontwerpen. Wederom een mooie en indrukwekkende serie van Stadler.
En toch. Persoonlijk vind ik zijn vorige werk Pools & Pouf! een stuk sterker. Toen ik dit, jaren geleden alweer, in Milaan zag staan was ik overdonderd door de kracht van dit werk. De foto’s van deze serie zitten nog altijd in mijn ‘most favorite ever’-folder. Dat komt waarschijnlijk ook voor een deel door de inspiratiebron die tot de nieuwe serie heeft geleid -en de vertaling naar de designs- want zo heel veel vulkaanuitbarsting zie ik er niet in terug… Maar goed, oordeelt u zelf maar!
Over Hiddeninwonderland gesproken. Ik kwam onlangs deze fantastische blog tegen. Een anoniem persoon attendeert ons iedere dag, met een simpele post-it, op 1 ding dat we niet uit het oog mogen verliezen. Dank u!
Foto: Reuters
Smoke Furniture
Clay Furniture
